Osiedle Teatralne

Po 1950 roku zaczęto wcielać w życie postulaty zwiększenia intensywności zabudowy nowohuckich osiedli. Realizowane zgodnie z nowymi wytycznymi założenia przybierały formę parawanowych ciągów budynków mieszkalnych, oddzielających wnętrza osiedli od głównych dróg i wyznaczających w ten sposób granice kolejno wznoszonych jednostek sąsiedzkich. Długie nawet na kilkaset metrów elewacje zespołów mieszkaniowych – ze sklepami i innymi funkcjami usługowymi w parterach – zaczęły stopniowo wypełniać pierzeje głównych arterii. Pierwszym osiedlem reprezentatywnym dla tego przełomu było osiedle Górali C2. Sąsiadujące z nim osiedle Teatralne C1 kontynuowało typ socrealistycznej zabudowy charakterystycznej dla początku lat 50. Wyróżnikiem osiedla Teatralnego stały się budynki użyteczności publicznej o funkcjach kulturalnych: kino Świt czy Teatr Ludowy, któremu osiedle C1 zawdzięcza swoją nazwę. Działka sąsiadująca z budynkiem teatru stała się przestrzenią pierwszego poważnego konfliktu mieszkańców miasta z władzą ludową, który rozegrał się na przełomie lat 50. i 60. Mieszkańcy Nowej Huty chcieli, by w tym miejscu powstał kościół. Władze zablokowały tę inicjatywę i brutalnie zdusiły zamieszki, które wybuchły po usunięciu krzyża przez nowohucian. W latach 1960–1961 zamiast kościoła wyrosła jedna z „tysiąca szkół na tysiąclecie państwa polskiego”, Szkoła Podstawowa nr 87, zaprojektowana przez Józefa Gołąba – architekta kilku oryginalnych modernistycznych obiektów szkolnych wznoszonych w tym czasie na terenie Krakowa.