Osiedle Krowodrza Górka

W 1967 roku przyjęto nowy Plan Ogólny Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Krakowa, którego autorem był Stanisław Hager. Dalekosiężny dokument wyznaczał kierunki rozwoju miasta, którego populacja przekroczyła już pół miliona mieszkańców i stale rosła. Podstawowym problemem urbanistycznym Krakowa była wówczas integracja centrum z nowymi dzielnicami po wschodniej stronie miasta poprzez rozwój układu drogowego, w tym dróg szybkiego ruchu. Jedna z nich miała powstać po północnej stronie miasta i biec od Nowej Huty przez Bieńczyce, Prądnik Czerwony w kierunku Prądnika Białego i tras wylotowych do Katowic i Częstochowy. W pobliżu liczącej prawie 10 km nowej arterii przewidziano tereny pod rozwój wielorodzinnego budownictwa mieszkaniowego. Jednym z pierwszych dużych osiedli wzniesionych w ramach tej koncepcji po zachodniej stronie Krakowa było osiedle Krowodrza Górka, pierwotnie XXX-lecia PRL, największe na terenie dawnej wsi Prądnik Biały. 

Obszerny zespół bloków mieszkalnych zbudowano na podłużnej parceli liczącej około 35 ha, między ulicami Józefa Wybickiego i Opolską. Od zachodu znajduje się rozległy obszar zielony – park im. Stanisława Wyspiańskiego, Krowodrza oraz przylegający do niego Krowoderski. Od zachodu projektanci przewidzieli pas jedenastopiętrowych punktowców ustawionych w osi południe–zachód, druga grupa podobnych budynków stanęła po wschodniej stronie założenia. Od północy, wzdłuż ul. Opolskiej, usytuowano dwa podłużne wysokie bloki o południowej ekspozycji, jeden wyposażono w dwanaście, drugi w piętnaście klatek schodowych. Jest to główna dominanta w przestrzeni osiedla oraz jeden z największych zespołów mieszkalnych w Krakowie. Po jej południowej stronie umieszczono cztery równie długie pasy pięciokondygnacyjnych bloków. W centrum tworzą one charakterystyczny, romboidalny plac. Przecina go ul. Krowoderskich Zuchów, po jej dwóch stronach znajdują się pawilony handlowe. Zdaniem Mieczysława Turskiego, autora koncepcji urbanistycznej osiedla, przestrzeń ta miała być nowoczesnym odpowiednikiem Rynku Głównego i Sukiennic. Układ osiedla uzupełniły budynki dwóch szkół, przedszkola i żłobka. W 1976 roku osiedle zostało wyróżnione tytułem Wicemistera Krakowa. W latach 90. w bezpośrednim sąsiedztwie, przy ul. Rusznikarskiej, powstała grupa nowych, postmodernistycznych budynków.