Osiedle Bronowice Nowe

Powstanie północnej obwodnicy kolejowej oraz ul. Fizyków (obecnie Armii Krajowej), która połączyła ul. Czarnowiejską i centrum z północną i zachodnią częścią miasta, przesądziło o rozwoju wielorodzinnej zabudowy mieszkaniowej w pobliżu unieśmiertelnionej przez Stanisława Wyspiańskiego dawnej wsi Bronowice. W latach 70. między ul. Balicką a ciągiem dawnego akweduktu miejskiego – Młynówki Królewskiej – powstało wielotysięczne osiedle mieszkaniowe obejmujące prawie 30 bloków mieszkalnych, pięcio- i jedenastokondygnacyjnych, wzniesionych w technologii wielkiej płyty. Zespół zaplanowano w sposób tarasowy; na rosnącym ku północy wzniesieniu usytuowano podłużne bloki, wysokie w najwyższej części, niższe bliżej historycznego koryta rzeki, które przekształcono w park. Bloki tworzą dwie główne grupy, między którymi znajduje się obszerny zielony klin. Wyróżnia się załamana linia bloku przy ul. Na Błonie 9a, jednego z największych w Krakowie, obejmującego 13 klatek schodowych, powstałego z myślą o ponad 1,5 tys. mieszkańców, w segmentach szczytowych wspartego na słupach. Autor projektu osiedla Krzysztof Bień opracował również przypominającą okręt brutalistyczną bryłę kościoła pw. św. Jana Kantego (1982–1993), główną dominantę kompozycji urbanistycznej, którą ustawiono po północnej stronie osiedla. Całość uzupełniają budynki pawilonów handlowych, dwóch szkół, przedszkola i przychodni. Wyjątkowy w skali Krakowa jest także czterokondygnacyjny blok tarasowy, ustawiony na południowym skraju osiedla.

Pierwotny ambitny projekt osiedla został ograniczony na etapie realizacji. Nie powstał nigdy niewielki zalew wodny, który zaplanowano po południowej stronie założenia. Ingerencje w projekt spotkały się ze sprzeciwem autora projektu, który wytoczył bezprecedensowy proces o naruszenie praw autorskich.